Roadtrip: Naar ‘T Oventje en terug

Mijn barrel, aftandse bak, grijs ding, oma, opa, ouwe, mijn peugotje, racekar, vroemding, bolide, oftewel mijn twintig jaar oude peugot 309. Om deze schitterende auto s’weekends te mogen lenen moet ondergetekende natuurlijk wel een beetje goodwill creëren bij pa-lief. Dat werd dus een spontane aanbieding om meneer op te halen van zijn afdelingsBBQ, zodat vaders, alcohol kan nuttigen en deze BOB hem thuisbrengt. Niet wetend dat ’t Oventje the place to be was. Wat!!!?, zeg je dan. Ja, dat dacht ik ook.

21:00

Na een dag van harde arbeid breng ik mijn collega netjes thuis. Daarna haast ik me naar mijn moeder die nog wel aan het werk is.

21:30

Vluchtig had ze een routebeschrijving uitgeprint. Niet al te gedetailleerd, maar met mijn skills zou dat moeten lukken. Op dat moment was ik nog in de veronderstelling dat ’t Oventje een straat van het dorpje Zeeland was. Om kwart voor elf zou ik mijn vader ophalen, een rit van een half uur stond er op de beschrijving.

22:00

Tot 10 uur probeer ik de tijd de doden. Met het oppompen van mijn banden kan mijn racebak alles weer aan. Snel haast ik me richting Boekel. Verdomde wegwerkzaamheden zorgen voor irritatie. Bij het bereiken van de opstopping springt het licht op rood. Karma? Al eerder moest ik ruim vijf minuten wachten op tegemoetkomende auto’s die er gewoonweg niet waren. Het licht springt op groen. Met een drietal auto’s rijd ik langs de pionnen die op die voor een paar honderd meters de linkerweghelft in beslag nemen. Bij de laatste 50 meter pionnen, staat een tractor mij op te wachten. Meneer is door rood licht gereden, omdat er toch geen auto’s aan kwamen. Voor mij is er geen mogelijkheid om terug te keren. Meneer de boer plant zijn tractor met aanhang asociaal in de berm. Enkele personenauto’s proberen de tractor voorbij te gaan. Sukkels. Mijn dreigende koplampen werken zo intimiderend, dat er geen andere oplossing is dan achteruit te rijden. Stelletje… Eindelijk kan ik mijn weg vervolgen.

22:15

Volkel rijd ik door, richting mill/zeeland. De weg van 5 km richting Zeeland sla ik in. Met mijn dancemuziek uit mijn speakers wil dat vlot rijden wel lukken. En de drempels die ik telkens maar trotseer, zorgen voor de afwisseling , sneu toch. Elke straat die ik inkijk, kan ’t Oventje zijn. Uiteindelijk zie ik ‘Welkom in Zeeland’. Shit, doel voorbij gereden.

22:35

Puur uit noodzaak kijk ik op de plattegrond. Een nieuwe route is gepland. De aanwijzingen brengen mij op een zandpad in de bushbush. De deuren zitten goed op slot, want op dit tijdstip wil je daar gewoonweg niet zijn. Uiteindelijk vind ik ’t Oventje. De straat blijkt een plaats te zijn. Het begint met de straat het ‘Achter-Oventje ‘. De bewoonde wereld eindigt bij minicamping ’T Oventje. Origineel!!! Ik draai de auto en rijd richting het centrum (het Voor-Oventje). Ik passeer snackbar ’T Oventje’ (en nee, daar zullen ze geen ovenfriet hebben) en feestzaal/kroeg ’T Oventje’. Naam-originaliteit is in dit plaatsje wel zeer onderscheidend. Tot mijn verbazing rijd ik het plaatsje binnen één kilometer al uit. En ontdek ik, dat ik deze weg gewoon voorbij ben gereden. Tja, het welkomstbord was verstopt achter het struikgewas. Mij vader staat al te wachten. 22:50 Mijn vader JosJos speelt voor navigator richting huis. Ik weet de weg wel, maar mijn vertrouwen leg ik in zijn kortere routebeschrijving. Bij het eerste kruispunt zegt JosJos, ga rechtdoor. Om uiteindelijk te zeggen je had eigenlijk rechts gemoeten. Met mijn rijvaardigheden, knal ik de versnellingspook in zijn achteruit en sla bij het kruispunt toch nog rechtsaf. Nog geen kilometer verder eindigt de weg op een zandpad. Terugrijden. Toch rechtdoor. Ook deze weg eindigt op een zandpad. Verdorie toch terug. Zegt meneer: “Ik had toch gezegd dat we links moesten”. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. In de verte voegt het zandpad van de vorige afslag zich samen met deze weg. “Zie je, we zitten goed”. Ook deze weg loopt dood. “Sla de volgende weg maar rechtsaf”. Die is doodlopend. “Ohh”. Op een wondere manier belanden we op de hoofdweg. Gered. Gered van een langzame deaud in ’T Oventje.

23:45

De auto parkeer ik op de inrit. Einde roadtrip. Eindelijk thuis. Ik kijk naar mijn vader, die de auto uitstapt en denk aan zijn navigatieskills. En voor het eerst merk ik het. Mijn vader is eigenlijk gewoon kei hilarisch. Met wat biertjes op dan!!

“Biep, biep, biep”, wat een ontzettend irritant K.U.T. geluid

25-05-09

“Biep biep biep”, wat een irritant geluid, “biep biep biep”, wat een K.U.T.geluid. Enkele seconden denk ik erover om mijn mobiel in de stenen muur te integreren, maar besluit dan toch maar om mijn gayradar uit te zetten. Mijn radar maakt overuren. Volgens de gayradar is mijn hele omgeving ‘gay’, inclusief oma die doelloos naar de bouwput naast het bejaardentehuis staart, arm vrouwtje. Stomme Jamba reclames.

Sinds mobieltjes cool zijn wordt de consument al doodgegooid met ringtone-reclames, de hele mikmak. Als het aan Jamba ligt had ik al tientallen liedjes gedownload. Tien verschillende beesten op mijn telefoon en geen ruimte meer over heb, om er nog meer spelletjes op te gooien. Inmiddels weet mijn hele familie of ze nu compatibel als stel zijn en weet ook mijn drie-jarige nichtje hoe haar kinderen later gaan heten, mocht ze ene Henk trouwen.
Verder heeft iedereen in de familie dan ook zijn eigen porno-naam. Wilde Wanda, (op z’n duits) Supergeile Gretchen, Kittige Katy, Handige Harrie en Wilde Wanda 2, tja porno-namen raken ook op. Superhoge tonen kunnen er bereikt worden als ik weer eens in de les zit. En de leraar maar speuren waar het geluid vandaan komt. Vrees niet, het is niet hoorbaar voor volwassen. Shit, maar ik ben toch ook al twintig, is dat al volwassen?
In het openbaar vervoer maak ik de conducteur ook knap zenuwachtig, als ik mijn graffiti sound in de trein ten gehore breng. Mensen kijken raar op, als mijn scheetringtone, daadwerkelijk weer afgaat, gelukkig kunnen ze er in de reclame wel om lachen. Verder noemt een mislukt imitatie van Joran van der Sloot me continu een ‘conjo’. Wel verdomme, je bent zelf een klootzak. Is de remix van de Crazy Frog inmiddels compleet gedelete van mijn computer en telefoon. En is mijn schermpje helemaal schoon, door al dat gelebber door het halve asiel dat in mijn phone past.

Jamba reclame herken je op het moment dat de muziek stopt en irritante geluiden de huiskamer in knallen. Herrinnert u zich deze nog: Sweety het gele kuikentje, Howie de zingende hamster, Snuffel het konijn, Snappi de krokodil, The crazy frog, Follie het kleine draakje, Zoem zoem de bij en Hipo de dansende nijlpaard.

Mijn eerste gedownloade ringtone is een klassieker Eye of the tiger. Classic niet? Sindsdien zat ik de volgende drie maanden vast aan een abonnement, waar ik pas na twee maanden achter kwam. Mijn prepaidtegoed ging wel heel snel op. Ergens op een hele oude telefoon staan nu nog 50 plaatje die ik nog tegoed heb. Helaas, geen zin om pornografisch materiaal op mijn telefoon te hebben. Maar sinds dat moment ben ik oud en wijs en zap ik weg als er zo’n reclame speelt. Ach, die mensen moeten ook geld verdienen, maar verdomme niet tijdens mijn TV-AVOND. Er is gewoon maar één magisch woord: ‘ZAPPEN’.

De ramp die Nederland niet verwachtte…

21-05-09

Het grote nieuws van afgelopen dagen heeft inmiddels iedereen bereikt. Nederland is ontregeld. Posters worden van de muren gescheurd en vlaggen hangen halfstok. Op het moment dat ik dit blog schrijf, zijn de voorbereidingen in volle gang. Demonstraties worden gepland, gastenboeken geopend, datingprofielen geüpdate en postbedrijf TNT bezwijkt bijna onder de grote werkdruk. Alle verstuurde steunbetuigingen worden momenteel in vrachtwagens geladen, waarna een colonne vrachtwagens met ladingen postzakken kan vertrekken richting regio 0299, Volendam.

Deze catastrofe, had niemand kunnen voorspellen. Hoewel Koninginnedag in Apeldoorn als een van de grootste dieptepunten van 2009 in onze vaderlandse geschiedenis wordt gezien. Dinsdag 19 Mei gaat als een van de zwartste dagen de boeken in, want: JAN EN YOLANTHE ZIJN NA TWEEENHALF JAAR UIT ELKAAR. Zaterdagnacht werd ze samen met Wesley Sneijders zoenend gespot in een parkeergarage in Amsterdam. De breuk is definitief. Bij RTL Boulevard zijn de beelden van een parkeergarage te zien, met een zoenende Wesley en Yolanthe. NOS besteed er een kort item aan. SBS6 daarin tegen staat live voor het huis van Jan Smit in Volendam. Waar het stel vanaf oktober samen woonde. Maar de palingsoap is nog niet afgelopen. Ook Jan Dulles (3 J’s) en Simon de Keizer (Nick & Simon) komen aan het woord. Met de woorden: “ Jammer, die dingen gebeuren”, geeft Simon een weloverwogen mening.

Het nieuws over de relatiebreuk kwam ook bij de politiek hard aan. Premier Jan Peter Balkenende (CDA) vertelde tijdens zijn wekelijkse persconferentie het erg jammer te vinden. Balkende, groot fan van Jan Smit, was verrast toen hij het nieuws vernam. Wouter Bos (PVDA), minister van Financiën was blij om te zien dat de Nederlandse spits Wesley Sneijder eindelijk weer een keer gescoord heeft.

Hoewel de wond nog vers is. Wordt er nu al fanatiek gezocht naar kandidaten voor het programma “The next mrs Smit”. Kan er gestemd worden op de SBS6 shownieuws site of je voor Jan of voor Yolanthe bent. Beiden staan over enkele weken in een tijdschrift onder de kop: “Leven na een relatie”. Jan is al bezig met een nieuwe single met als titel “zonder jou”. Yolanthe stort zich helemaal op haar werk. Zo gaat ze twee programma’s hosten bij de tros. En lanceert ze haar nieuwe lingeriecollectie “Altijd speciaal”. Jan heeft inmiddels al een afspraak gemaakt voor een laserbehandeling. Hij gaat binnenkort zijn onlangs getatoeëerde liefdesverklaring voor Yolanthe weg halen. Of gaat toch voor een nieuwe liefde met de letter Y. Dus Yvonne, Yvette, Ylinda meld je aan.


En dan nu tot de orde.

Beste zelfrespecterende media,

Om te beginnen.. een variatie op de Holland Casino reclame ‘Ga eens boeven vangen’. Media ga eens echt nieuws maken. Verdient de verbroken relatie van Jan en Yolanthe het nu echt om als journalist live in paling-city verslag te doen. Is er niet ergens een hongernood of oorlog aan de gang. Is zoveel media-aandacht nodig. Kom op media, is het nu al komkommertijd?

20 jaar, Quarterlifecrisis?

24-03-09

De dagen tellen af. En de slechtste grappen zijn inmiddels gemaakt. “Jij wordt toch nooit volwassen.” Mijn geestelijke ‘ik’ niet, maar mijn leeftijd wel. Maar met het naderen van de leeftijd 20 jaar, ben ik dan toch beland in mijn quarterlifecrisis, zoals ze dat noemen. Maar wil ik ouder worden dan 80, dan telt dat weer niet. Dilemma, dilemma.

Met twintig sluit je toch je tienerjaren af. De tijden dat je druk bezig was met puberen, je afzet van je ouders en voor zelfstandigheid kiest. In mijn geval, verkassen van een klein dorpje naar de grote stad. Je kledingkeuze veranderd en ook je muzieksmaak past zich constant aan. Van pop, naar rock en verder naar dance. Vanaf je vierde ga je naar school, waar je op je 17de al de keus voor de rest van je leven mag maken. Voor mij was dat journalistiek. Misschien niet de richting die ik de rest van mijn leven wil gaan volgen. Maar de TV-wereld is wel mijn uitgangspunt. Op de vraag wat wil je worden, geef ik altijd het antwoord: kijkcijfercanon op RTL4, ik luid straks jouw zaterdagavond in. De kans dat, dat daadwerkelijk gebeurd is natuurlijk wel zeer klein. Maar wat word je dan. Slijt ik straks mijn dagen als verslaggeefster, presentatrice of toch als (mede)eigenaresse van een eigen productiebedrijf. De naam hebben we al. Na lang en intensief brainstormwerk, introduceer ik u graag BH Productions (Brugman & v/d Heuvel). Catchy, niet? De naam is er, alleen de rest nog. Tijd zat toch, tot mijn 65ste.

20 jaar, twee decennia later… Een millenniumovergang achter de rug en de gulden nog als betaalmiddel gehad. Genoeg geschiedenis meegemaakt, maar nog niet geschreven. Maar al aan een autobiografie beginnen, nu nog even niet.

Was voorheen mijn motto ‘Pluk de dag’, al enkele jaren gebruik ik de volgende zin: “Het doel is de bestemming, maar de reis is het avontuur.” En daar leef ik bij. Mensen die we ontmoeten en gebeurtenissen die we meemaken. Overal leer je van, en voorlopig ben ik nog niet uitgeleerd. Bij lange na niet….

Afkicken doe je zo…not

18-02-09

De afgelopen paar dagen leef ik in een waas. De eerste afkickverschijnselen verschijnen al. Mijn handen trillen. Ik ben vergeetachtig en gehaast. Was die afspraak nu om acht of om negen uur en wanneer heb ik les? Vluchtig werp ik een blik op de klok, daarna op mijn mobiel, het verschilt twee minuten. Welke klok is dan goed. Ik haast me naar een derde klok op de magnetron. AARRGHHH…Ik word gek.

Sinds afgelopen vrijdag ligt mijn laptop in coma. Als trouwe bezitter waak ik naast mijn computer. Die ochtend begon met het verwijderen van overbodige programma’s. Bij het herstarten schoot mijn laptop, ‘ouwe’ ook wel genoemd, in opstartmodus. Waar hij/zij niet meer uit kwam. Reanimatie haalde niks meer uit.

En dan denk ik terug aan die speciale momenten. (Wat natuurlijk met hele foute muziek en fadende beelden wordt begeleid)
Vaak herinstalleerde ik mijn computer, nooit een probleem. Regelmatig back-uppen, helaas deze keer was het niet meer mogelijk.

Bij elk wissewasje wil ik mijn laptop opstarten. Treintijden checken, mail lezen en hyven. Tijden breng ik weer door op school, al hyvend. Het nieuws haal ik weer uit de krant. Zo’n papieren geval, dat is lang geleden. En mijn telefoon is weer mijn favoriete gadget. Mijn tv-avond plan ik in samenwerking met mijn TV-gids. En tijden breng ik weer door in de bibliotheek, waar er wel snel internet bestaat. Studieboeken worden er bijgehaald. En er wordt geleerd. Echt geleerd. De hele stapel boeken voor de toetsweek, verminderd met de dag.

Maar vandaag wordt mijn trouwe vrind ‘geopereerd’. Mijn whizzkid zwager toverde enkele minuten geleden mijn harddisk uit mijn laptop. Aangesloten op een apparaat, dat mijn gegevens naar een andere locatie over moet zetten. Mijn gegevens gered. De hele grap duurt maar zes uur. Dus vanaf dan zijn mijn documenten eindelijk veilig gesteld.
Langzaam tikken de minuten weg. Nog even volhouden. Dan heb ik over zes uur mijn digitaal leven terug. Zucht.

Mountainbiking: Avonturier in de dop

15-02-09

Met ongeloof staar ik naar een zielige plank over een sloot. Een plank, zo gammel als wat, die toch moet functioneren als brug. De gedachten aan de legendarische acrobatische stunts die ik zou moeten uitvoeren, om daadwerkelijk over de brug te komen, zorgen voor enige twijfel.

In een spontaan moment besloot ik om met mijn moutainbike van het wandelpad in het bos af te gaan. Lekker avonturistisch, dacht ik. Bukkend onder naaldbomen door, fietste ik over een niet bestaand fietspad. Toch bekend gebied, herkenbaar van de vele wandeltochten als klein kind door ‘Het Beestenveld’. Maar waar een gemaakt pad op hield, begon een bijna gedregde sloot. Met mijn zin in avontuur fietste ik door, wat eindigde in ploegen door de natte drek. Mijn eerst nog schone fietsbroek, inmiddels onherkenbaar door de modder en de groene vegen van de bomen, is gelukkig niet nat. Mijn sokken daarintegen soppen in mijn schoenen. Niet gevallen, maar toch nat.

Met enige weemoed denk ik aan mijn laatste keer mountainbiken door het bos. Toen er ook een bruggetje was, waar een vriendin en ik over moesten. Wat volgens mij eindigde met een redelijk nat pak voor mij.
Met dit in mijn achterhoofd denk ik aan alle modderplassen, die ik deze rit al heb moeten overwinnen. De scherpe bochten langs de waterkant of de heuvels die daadwerkelijk in één keer te halen waren. Dit lullige bruggetje, ofja die plank, moet dan ook geen probleem meer zijn. Met een beweging, die op jarenlange ervaring duid (not), til/gooi ik mijn fiets over de brede sloot. Met het bereiken van de andere kant van de sloot. Voel ik de aarde onder mijn voeten wegzakken. Snel grijp ik me vast aan een tak en verfoei de berm, die mij een nat pak wilde bezorgen. Pff, de droge kant net gehaald.

Met het bereiken van de ‘uitgang’ van ‘Het Beestenveld’ ben ik opgelucht. Gehaald, denk ik. Met de aangekondigde bui net in actie, mag ik onder het genot van vallende regendruppels mijn weg naar huis vinden. Nog nooit was ik zo snel thuis.

It makes me smile…

29-01-09

Één blik en mijn lachspieren spannen aan. Een glimlach van oor tot oor is wat volgt. Samen gegaan met gegrinnink, wat door voorbijgangers niet als normaal wordt beschouwd. Ach het maakt me niets uit. Bij het zien ervan, is mijn dag weer goed. Tijd dus om een SMART te kopen (enigzins sarcafrustratieblogstisch).

Kleine autotjes, waar je als duo met één boodschappenkrat, in plaats kan nemen. Een auto waarbij een te scherpe bocht naar rechts of links, de auto al doet tollen. Maar toch een handige auto voor al je parkeerproblemen. Je hebt maar een halve parkeerplek nodig. Grappige auto’s, die kunnen toch gewoon niet serieus genomen worden. Waarbij aan de naam SMART ook getwijfeld kan worden.

Ik ben niet jaloers en ik hoef er in mijn leven dan ook geen te bezitten. Maar ik mag me wel gelukkig prijzen, dat er in mijn straat, elke dag een smartje staat. Een dag zonder smile is gewoon niet mogelijk.

O nee he, niet weer Christmas time

26-12-08

Met een ferme druk op de knop, knallen de gekleurde beelden de kamer in. De kleuren rood en wit regeren het televisiebeeld. Zappen helpt niet, op elk kanaal danst wel een Kerstman of zingt een kerstkoor kerstliederen. Dood gegooid word ik, met al het aanbod van kerstfilms die dezer dagen rond circuleren op de zenders. Films die zoals de Home Alone reeks jeugdsentiment oproepen.

Och god, het is kerst!

Ruw uitgeduid, ‘het vreetfeest van het jaar’. Terwijl mensen uren lang voor kerst met het daadwerkelijke kerstdiner bezig zijn, voordat het echte kokkerellen nog moet beginnen, is het kerstdiner in een verstek van een uur al verorberd.

Weken van te voren wordt er geshopt naar de juiste producten. Wordt het zalm, varkenshaas of toch die ene kalkoen. Bij het aanschaffen van het juiste vlees brengt de superradio ‘Flappie’ ten gehore. Dan maar toch konijn?

Kerstliedjes van Wham, Mariah Carey (aargh) en Jingle Bell Rock. Elk uur komen deze voor in de muzieklijst van de Jumbo. Inmiddels kan ik bekennen dat ik de tekst van Jinlge Bell Rock ook eigen gemaakt heb. Dagen na kerst zal ik de kerstsfeer er nog hangen. De liedjes gaan ook weer niet zo snel uit je hoofd.

Hoewel kerst voor mij te commercieel is geworden. Schuif ik straks wel aan bij het kerstontbijt, waar de croissantjes en broodjes mij om de oren zullen vliegen. Het is een eetfeest en iedereen doet mee… Dus ook ik.

Ik luister…

05-10-08

Ja, zij is over tijd’ zegt de ene verslijnmedewerkster tegen de ander. ‘Ze had het niet verwacht’. En dat gesprek moest ik nu weer opvangen, tijdens het uitzoeken van mijn broodbeleg. Ging ik ook een keer winkelen bij een Jumbo in Tilburg.

De laatste tijd leer ik alleen maar, dat je het meeste hoort, als je alleen maar luistert. Van grappige uitspraken, tot domme opmerkingen. Des te meer reden voor mij, om vaker mijn mond te houden.

Maandag was ik voor mijn stage op een ROC school in Tilburg. Een politiewervingsactie was mijn onderwerp om te verslaan. Een wijze les heb ik geleerd. Nooit meer ga ik het woord ‘trekken’ op school gebruiken. Hoewel ik in goed Nederlands mijn vragen voor me zag, ging ik nog de fout in. Lekker correct vroeg ik aan een decaan in een klas vol 15-jarige meisjes: Of de wervingsactie wel deze leerlingen ging trekken voor het politievak? Niks mis mee dacht ik. Tot de halve klas in de lach schoot en ik deels mee lachte. Typisch een formuleringsfoutje, slik.